Ponykamp 2010

Sinds lange tijd weer een ponykamp op de Eindhovense Manege...

En ik kan jullie vertellen het was een groot succes!

Met een kleine groep van maar negen kinderen gingen wij dit jaar van start. Maar het was wel een heel erg leuke groep.

Na een korte nacht – wij als begeleiding hebben maar iets van vier uurtjes geslapen- gingen wij maandag echt beginnen. Behendigheid stond voor de ochtend op het programma en Roosje, het kleinste pony op de manege, was erg geschikt voor de opdrachten die wij hadden verzonnen. We werden wel eerst vragend aangekeken door de kinderen, want van behendigheid waren ze toch iets anders gewent. Maar met onderdelen als slalom, vanaf de rug van de pony ballen in een emmer gooien en een leuke race hadden wij een hoop schik.

Na de lunch en wat tijd om bij te komen waren wij al weer onderweg naar de manege voor de eerste les met Trudy maar ook een poets-wedstrijd. Na deze drukke dag was het geen probleem om die nacht in slaap te vallen.

En een goede nachtrust was ook erg belangrijk! Voor dinsdag was namelijk een buitenrit met picknick geplant. Om tien uur gingen we de paarden klaar maken. Toen iedereen klaar was om met Janneke te vertrekken, bleef mij weinig tijd om de lunchpakketten klaar te maken en met de twee jongste ruitertjes op Alfred en Roosje richting de afgesproken plek te vertrekken. Na een half uur door de diepe zand op het ruiterpad te lopen en naast de dravende pony's te rennen kwam ons gelukkig de rest van de groep tegemoet. Hun hadden in die tijd al de bossen en paden rond om de manege onveilig gemaakt. Bij de lunch plek aangekomen werden de bolletjes en koekjes binnen een paar minuten op en de appeltjes die er bij zaten werden liefdevol met de paarden gedeeld. En toen was het weer tijd om terug te keren want deze middag was er ook nog tijd om voor de show te oefenen. De kinderen hadden namelijk de hele week de tijd om in groepjes iets te verzinnen om de laatste dag aan hun ouders te laten zien. Dit kon grappig zijn of een proefje of wat ze ook maar wilden. In deze groepjes van twee of 3 kinderen mochten ze dit dan met Janneke oefenen. Zo konden de kinderen niet alleen later bij hun ouders indruk maken maar hadden zo ook elke dag les in een hele kleine groep. Na een uitgebreid avondeten was er eindelijk wat tijd om uit te rusten want we moesten wachten tot het donker werd. Een nachtwandeling – of was het een speurtocht in het donker?- met kampvuur bij de blokhut, waren vanavond geplant. Ook al was de weg nog vrij makkelijk te vinden en maakte het feit dat we langs een kerkhof liepen weinig indruk, lieten we de kinderen toch even goed schikken toen Jolijn in eens uit het bos gesprongen kwam. Dit had niemand verwacht en de schrik bracht zelfs tranen met zich mee, die al wel snel weer gedroogd werden. Als afsluiting zaten wij bij het kampvuur met chips en warme chocomelk met slagroom ons kamplied te zingen.

En toen was het al woensdag! Tijd om weer te lessen en te oefenen. En ook wij hadden nu de tijd om even iets leuks voor de show te bedenken. Dus gingen Jolijn en ik met Alfred naar de buitenbak. (Dus ja! Jullie hadden gelijk- dat waren wij!) We hadden wel een proefje kunnen rijden maar het idee ons helemaal voor de gek te houden kwam al snel. Zo oefenden wij zo slecht mogelijk op het paard te zitten, er van af te vallen en zo voort. Het leek wel echt te lijken want de politieagent, die samen met ons in de bak reed, was duidelijk niet onder de indruk van onze rijkunst. Net op tijd waren wij klaar om de kinderen naar de les in ontvangst te nemen. Trots vertelden hun, dat ze deze keer zelfs gesprongen hadden. Ook het avondprogramma was weer rijk gevuld. Na een heel special avondeten met pizza vertrokken wij weer. Op de manege word elke woensdag avond oefenspringen georganiseerd, waar ruiters uit heel Eindhoven en omgeving met hun paarden naar toe komen. Zo gingen wij hier kijken tot dat het tijd werd om naar bed te gaan. En dat viel niet mee. De laatste avond en een beetje zenuwachtig voor de grote show de volgende dag duurde het nog wel even voor dat het in de slaapzaal rustig werd.

De laatste dag- ook weer een vol programma. Eerst nog even een keer goed oefenen voor de show en dan moest natuurlijk ook nog alle spullen weer ingepakt worden en het clubhuis schoon gemaakt worden. Maar als iedereen mee helpt is dat ook zo gedaan. Omdat we deze dag erg vroeg gingen avondeten aten wij nog wat cake en koekjes toen we klaar waren en gingen terug naar de manege om de bak en alles klaar te maken. En dan een heerlijk avondeten op de manege. De ouders van Femke hadden ons uitgenodigd om bij hun (hun runnen de friet-tent tijdens het oefenspringen en wedstrijden) te komen eten. Hartelijk dank hier voor! Nog even uitrusten en dan moesten de paarden nog klaar gemaakt worden. Poetsen tot dat er geen pluisje stof meer te zien was, invlechten en het harnachement nog controleren. De tijd ging zo snel en toen we net klaar waren stonden de eerste mensen er al: Ouders, vrienden en familie. Het was zo druk dat we bang waren niet genoeg stoelen te hebben, maar met de kleine kinderen op schoot viel dit ook wel mee. Toen onze gasten hun plekken in de binnenbak hadden ingenomen was het mijn beurt om iedereen te verwelkomen en Eefje met haar Kür op muziek de show te laten openen. Verder hebben Jolijn en ik helaas weinig van de show kunnen zien maar aan de reactie van de toeschouwers te oordelen vonden ze het wel erg leuk.

Alleen Crystal, het pony van Femke, kon de applaus niet waarderen en ging in gestrekte galop er vandoor. Gelukkig is niets gebeurd en Femke kon er wel om lachen. Toen waren Jolijn en ik aan de beurt. Door Janneke begeleid kregen wij onze eerste les met Jip en Alfred. Niemand had ons eerder op het paard gezien en moest toch lachen toen wij in eens verkeerd om opstapten, de teugels niet goed hielden en duidelijk onze paarden niet onder controle hadden. Janneke, Jolijn en ik hadden alle moeite om de lach te verbergen. Omdat ik er tenslotte, toen ik Alfred moest belonen er vanaf viel was onze les ook al gauw weer voorbij. Als afsluiting werden nog aan elk ruitertje een rozet uitgedeeld want ze hadden allemaal ongelooflijk goed hun best gedaan. Nu nog even de paarden verzorgen en dan was het tijd om afscheid te nemen:

“.... Een klein ruitertje ging naar huis ook vlug,

maar zeker zijn ze volgend jaar allemaal weer terug...”

En dat hoop ik toch! Want volgend jaar gaan wij weer van start met een geweldig programma!